Mijn eerste reis verhaal....

Zo, ik ga eens beginnen aan mijn reisverhaal. 
Op 19 februari ging de reis dan echt van start. Om 12.20 gaan we de lucht in...
Ik had net mijn koffers ingeleverd en ik wilde wat gaan drinken met mijn ouders, toen opeens mijn drie lieve vriendinnetjes aan kwamen lopen (Laura, Romy en Zoë). Ik had dit totaal niet verwacht en was even in shock, zo lief!
We hebben nu dus gezellig even wat met z'n allen gedronken en om 10.30 uur moest ik dan echt afscheid van ze nemen. Ik zag mensen om me heen huilen, maar zelf was ik vrij nuchter. Die nuchterheid ging al snel weg toen ik tranen in mijn moeder haar ogen zag, het besef was er dan eindelijk.Na even flink te hebben geknuffeld ging ik dan echt weg... 

De reis verliep soepel, we hadden een overstap in Istanbul, waar we ongeveer 2 uur bleven en daarna een tussenlanding in Kigali. We bleven op dat moment in het vliegtuig zitten voor zo'n 40 minuten. Tijdens de vluchten werden we goed verzorgd met eten en drinken. Tevens konden we gebruik maken van de fantastische schermpjes, waar ik wel drie films op heb gekeken. Ook heb ik even gegamed en heb ik een man kunnen verslaan op stoelnummer 27F, ja ik ging het duel aan (die meneer wist dat zelf natuurlijk niet), ik heb de high score weten te behalen. 

Om 03.40 kwamen we dan eindelijk aan in Entebbe. 
Als eerste werden we gecontroleerd of we wel de vaccinatie hadden voor gele koorts en daarna mochten we doorlopen voor de visum controle. Dit duurde erg lang, maar gelukkig is dat ook allemaal goed gegaan. 
Na eenmaal onze koffers te hebben, liepen we naar buiten om te kijken wie ons op kwam halen. Dit was James, hij stond met een bordje van Eye4Africa. We liepen met z'n elven en al onze koffers met hem mee naar zijn matatu (een busje), voor 7 personen, inclusief James als chauffeur. We bekeken dit even en wij dachten meteen al dit gaat nooit lukken... Er kwam een personenauto bij, hier zaten drie meiden in met een aantal koffers. Ik zat in de matatu, samen met 8 anderen. Het was flink passen en meten, maar dat kan een Ugandees. Onderweg zagen we al van alles, mensen die om 05.15 al aan het werk zijn, sommige die op hun bodaboda sliepen (scooter), vrouwen met manden op hun hoofd, vol gepakte auto's en jawel zelfs fietsers. Wat ook even wennen was dat er geen lantaarnpalen zijn en dat we links rijden. 

Om 06.00 uur kwamen we dan eindelijk aan in ons hotel. Er zat een man voor het hotel met een geweer, dit is heel normaal in Uganda, maar voor mij wel even schrikken. Hij hielp ons met de koffers en dat ging als volgt, in zijn ene hand had hij zijn geweer vast en in zijn andere hand een koffer, best grappig om te zien.
In de ochtend wilde ik "lekker" gaan douchen, dit was mijn eerste koude douche en dit zal voor de aankomende 3,5 maand ook zo blijven. 
Om 11.00 werden we opgehaald (we hadden nog niet ontbeten), we zaten met z'n tweeën achterop de bodaboda, zonder helm, dit is hier natuurlijk heel normaal. Onderweg werd er een aantal keer naar ons gewezen, veel gekeken en Mzungu geschreeuwd, dat betekent blanke. 
We dachten "even" een simkaartje op te halen en te pinnen, maar al met al duurde dit zo'n 4 uur. Om 15.30 aten we dan eindelijk ons ontbijt, lunch en avondeten in één, een prima maaltijd! In de avond wilde we nog even een rondje lopen, om eens te zien wat er nog meer te zien is. We zagen een man die psychotisch leek. Hij maakte vreemde geluiden en onverwachte bewegingen. Niemand keek echt naar hem, terwijl het ons wel opviel. In Nederland zou hij waarschijnlijk opgenomen worden en medicijnen krijgen, maar hier liep hij gewoon vrij rond. Na deze wandeling hebben we gekaart en 30 seconde gespeeld, daarna zochten we weer ons bedje op. 

Dinsdag
Om 08.45 ging ons wekkertje, schappelijke tijd dachten wij. We werden om 11.00 uur opgehaald door onze chauffeur, zij zouden ons brengen naar onze stageplek. Daarvoor gingen we nog eerst ergens ontbijten, dit was naar mijn idee best een luxe restaurant, dit was te zien aan de dikke auto's die voor de deur staan. Ik had een smoothie en yoghurt met cornflakes en vers fruit (heerlijk), dit samen was iets van €6,00. 

Samen met twee chauffeurs gingen Annina en ik naar onze stageplek, we waren erg benieuwd naar alles. De rit was erg gezellig, we hadden leuke gesprekken en we kregen veel te zien van de omgeving. Eén man werkte als een trainer bij Somero en de andere was bijna afgestuurd voor de opleiding statistiek.
Onderweg zagen we de sloppenwijken en daar wonen wij ook middenin, maar de organisatie is wel afgeschermd met hoge muren. We schrokken wel van de sloppenwijken, het ziet er indrukwekkend uit, veel armoede, maar ondanks dat ziet het er ook gezellig uit, naar mijn idee maken de mensen er het beste van.

Eenmaal op onze stageplek kregen we onze kamer te zien, het ziet er prima uit. Toen we de badkamer zagen schrok ik wel even (ondanks dat ik het wist), de wc is zonder wc-brol, de douche moet je zelf vasthouden en koud water. Verder zag ik vooral veel spinnen, ja ja mijn grootste nachtmerrie, maar dit komt vast allemaal goed. Na dit te hebben gezien ontmoette we onze collega's. Ze heette ons welkom en ze hopen dat wij ons veilig en thuis gaan voelen, dit hopen wij natuurlijk ook. We kregen een rondleiding en hierin zagen wij dat er verschillende projecten zijn, werken met jonge kinderen, training geven over computers, media, iets van video's bewerken en maken, een kapsalon en een naai clubje. Je kan werken met moeders en hun kind en er is een healthcare. 
Na de rondleiding hebben wij onze koffers (zo goed als kon) uitgepakt. 
Om 17.30 werden we opgehaald door een collega om mee te gaan naar de supermarkt, dit was een eindje lopen, maar prima te doen. De terugweg zijn we weer met de bodaboda gegaan. 
In de avond hebben we yoghurt gegeten en hebben we het rustig aangedaan. 

Woensdag
We hadden de wekker om 07.15 uur gezet, omdat we niet hadden gehoord hoe laat we moesten beginnen. We keken even door het raampje en we zagen nog niemand. Dit kwam waarschijnlijk doordat het de hele nacht super hard had geregend en geonweerd en het die ochtend nog steeds regende. We gingen dus maar even verder slapen tot 08.00 uur. We kwamen erachter dat de badkamer niet alleen van ons is, maar voor iedereen die hier woont. Dit was wel even gek natuurlijk, maar dat komt ook wel weer goed. 
Om 09.00 uur begon onze werkdag, er waren nog geen kinderen dit komt omdat het regent, dan komen ze of niet of veel later. Een collega gaf aan dat we een verslag mochten schrijven over hetgeen wat wij verwachten van de organisatie en welke projecten ons aanspreekt. Hier konden we naar mijn idee de hele dag over doen, want verder hebben we nog geen opdrachten. Tussendoor kon ik dus mooi even dit reisverslag schrijven. We zitten nu een beetje te denken wat wij deze dag kunnen gaan doen, maar ze willen vooral eerst dat wij wennen volgens mij, dus dat gaan we maar doen. 

Het is een heel lang reisverslag geworden, maar hopelijk hebben jullie nu een beetje een beeld van onze eerste paar dagen, de foto's komen later.

Ik woon trouwens samen met Annina, zij doet de opleiding verpleegkunde.